Φέτος συμπληρώνω 40 χρόνια επίσημης μαθητείας και παρουσίας στο χώρο της εσωτερικής αναζήτησης. Ο αριθμός 40 είναι ένας από τους μαγικούς αριθμούς. Δηλώνει την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας στο ενεργειακό του υλικού επιπέδου.
Χωρίς να θεωρώ ότι η μαθητεία μου έχει ολοκληρωθεί ή ότι καν πλησιάζει στην ολοκλήρωση, μπορεί εν τούτοις ως διαδικασία να κλείνει φάσεις. Σε αυτά τα 40 χρόνια, πέρασα από πολλές σχολές, μαθητείες, δασκάλους, συμπεριλαμβανομένων και των δικών μου μαθητών που υπήρξαν και δάσκαλοί μου.
Το “σύνδρομο της υπέρβαρης πεταλούδας”, ως έννοια προέκυψε μέσα από χρόνια προβληματισμού. Η ουσία (και αιτία) του συνδρόμου δεν έχει να κάνει με το βάρος της «πεταλούδας», αλλά με την οπτική της. Η υπέρβαρη πεταλούδα, δε μπορεί να πετάξει ψηλά, διότι δε βλέπει το βάρος κάτω, και δεν αναρωτιέται για αυτό. Και αν καμμιά φορά αναρωτηθεί αν όντως βλέπει, η απάντηση που δίνει στον εαυτό της είναι ότι ναι, βλέπει. Δε μπορούμε να δούμε ό,τι δε βλέπουμε…
Η υπέρβαρη πεταλούδα είμαι εγώ, εσύ, και κάθε άνθρωπος δίπλα μας.
Τι βλέπει και τι όχι; Η υπέρβαρη πεταλούδα, αν μιλούμε για το χώρο της εσωτερικής αναζήτησης, επιλέγει να έχει οπτική επαφή μόνο με ό,τι βρίσκεται πάνω, ψηλά, στον ουρανό, και όχι με τη γη. Έχει επαφή με το άνω, με το φως αλλά όχι με τη σκιά. Κι αν κάποια στιγμή έχει επαφή με τη γη, τη σκιά, είναι με τη σκιά των άλλων, και όχι τη δική της.
Με άλλα λόγια, η υπέρβαρη πεταλούδα αρνείται να δει τη σκιά της.
Αρνείται να δει τα τραύματά της, και όλους τους μηχανισμούς που έφτιαξε για να μη πονά και για να κρύβει τα τραύματά της από τον εαυτό της και τους άλλους.
Αρνείται να δει τους ρόλους που παίζει.
Αρνείται να δει το μη αυθεντικό της κομμάτι και τη χειριστικότητά της.
Αρνείται να ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ύλη, αντίθετα εστιάζεται στο φως, στην ενότητα, στην αγάπη, στον ουρανό, και στους απεσταλμένους και τους λειτουργούς του.
Όμως ο άνθρωπος αν και έχει Ουρανό μέσα του, έχει επίσης και Γη και όχι τυχαία. Η ύλη του είναι το κατάλληλο περιβάλλον για τη δημιουργία της σκιάς του, δηλαδή του χώρου που περιέχει ό,τι ακόμη δεν αγκαλιάζει στον εαυτό του και στο Σύμπαν, με σκοπό να μάθει να το αγκαλιάζει.
